HINDI MO AAKALAIN NA ANG SARILI MONG KADUGO ANG MAGLULUBOG SA IYO SA IMPIYERNO HABANG NAGPAPAKASASA SILA SA IYONG PERA!
Sa isang maalikabok at maliit na baryo sa Pampanga, kilala ang kwento ni Mang Gusting. Siya ay isang simpleng tricycle driver, walang asawa, at walang anak. Ngunit isang gabi, dalawampung taon na ang nakararaan, nagbago ang kanyang buhay. Nakakita siya ng isang batang babae na umiiyak sa gilid ng simbahan—si Sarah. Iniwan si Sarah ng kanyang ina na sumama sa ibang lalaki. Dahil sa awa, kinupkop ni Mang Gusting ang bata.
“Huwag kang mag-alala, anak. Kahit mahirap lang ako, itataguyod kita. Mag-aaral ka,” pangako ni Mang Gusting habang pinapahiran ang luha ng limang taong gulang na si Sarah.
Tinupad ni Mang Gusting ang pangako. Doble-kayod siya sa pamamasada. Minsan, hindi siya kumakain ng tanghalian para lang may maibaon si Sarah. Kapag may sakit si Sarah, hindi natutulog si Mang Gusting kakabantay. Nakita ng buong baryo ang sakripisyo ng matanda. Si Sarah naman ay lumaking matalino at masipag. Nagtapos siya ng High School bilang Valedictorian.
Dahil sa talino ni Sarah, nakuha siya ng isang American couple na naghahanap ng scholar na pwede nilang tulungan sa US. Masakit man magkahiwalay, pumayag si Mang Gusting. “Pangarap mo ‘yan, anak. Lumipad ka. Basta huwag mong kakalimutan ang pinanggalingan mo.”
“Babalik ako, Tay. Yayaman ako at kukunin kita,” iyak ni Sarah bago siya sumakay ng eroplano.
KABANATA 2: ANG BUHAY SA AMERIKA AT ANG MGA PADALA
Sa Amerika, naging matagumpay si Sarah. Nakatapos siya ng Business Administration at dahil sa kanyang galing, naging CEO siya ng isang malaking marketing firm sa New York. Naging abala siya. Ang kanyang komunikasyon kay Mang Gusting ay dumaan sa kanyang Tita Merly—ang pinsan ni Mang Gusting na nagboluntaryong mag-alaga sa matanda.
“Ako na ang bahala sa Tatay mo, Sarah. Magpadala ka na lang ng pera para sa maintenance niya at sa pagpapatayo ng bahay na gusto mo para sa kanya,” sabi ni Tita Merly sa video call.
Dahil sa tiwala, nagpadala si Sarah. Buwan-buwan, $1,000 hanggang $2,000 ang ipinapadala niya. Nagpadala rin siya ng 5 Milyong Piso para sa pagpapatayo ng “Dream House” ni Tatay Gusting. Sa mga pictures na sinesend ni Tita Merly, nakikita ni Sarah ang isang magandang bahay, at si Tatay Gusting na nakaupo sa wheelchair, nakangiti (kahit medyo malabo ang kuha).
“Maayos na ang Tatay mo. Masaya siya,” sabi ni Tita Merly.
Napanatag si Sarah. Pero nitong mga nakaraang buwan, hindi na niya makausap si Tatay Gusting. Laging sinasabi ni Tita Merly na “tulog” o “nasa check-up.” Kinutuban si Sarah. May mali.
Nagdesisyon siyang umuwi nang walang pasabi. Surprise visit. Gusto niyang makita ang ama at dalhin na ito sa Amerika para doon na sila tumira.
KABANATA 3: ANG PAGDATING AT ANG MALING MANSYON
Paglapag ni Sarah sa Clark International Airport, ramdam niya ang init ng hangin ng Pilipinas. Suot ang kanyang designer clothes at bitbit ang mga mamahaling pasalubong, sumakay siya ng isang luxury van na inarkila niya. Dumiretso sila sa address ng “Dream House” na binigay ni Tita Merly.
Pagdating sa tapat ng bahay, namangha si Sarah. Isang malaking bahay na kulay puti at ginto. May dalawang palapag, may garage na may bagong SUV, at may landscaping.
“Ito na ‘yun,” bulong ni Sarah, nangingilid ang luha. “Nagawa ko rin. Nabigyan ko ng magandang buhay si Tatay.”
Pinindot niya ang doorbell. Lumabas ang isang kasambahay.
“Sino po sila?”
“Ako si Sarah. Anak ako ni Mang Gusting. Nandiyan ba si Tita Merly?”
Pinapasok siya. Pagpasok sa sala, nakita niya si Tita Merly at ang asawa nitong si Tito Romy, kasama ang kanilang dalawang anak na puro naka-iPhone at branded na damit. Nagtatawanan sila habang kumakain ng lechon.
Nang makita nila si Sarah, para silang nakakita ng multo. Namutla si Tita Merly. Nabitawan niya ang baso ng softdrinks.
“S-Sarah?! Bakit nandito ka?!” gulat na tanong ni Merly.
“Surprise, Tita!” ngiti ni Sarah. “Gusto ko lang makita si Tatay. Nasaan siya? Nasa kwarto ba niya sa taas?”
Nagkatinginan ang mag-anak. Bakas ang takot sa mga mata nila.
“Ah… eh… Sarah…” utal na sabi ni Merly. “Wala siya dito… nasa… nasa ospital! Oo, nasa ospital! Nag-check up!”
“Saang ospital? Pupuntahan ko.”
“Huwag na! Pabalik na rin ‘yun! Dito ka na lang maghintay, magpapahanda ako ng pagkain,” pigil ni Merly, pinagpapawisan ng malapot.
Hindi naniwala si Sarah. Masyadong kahina-hinala ang kilos nila. Nagpaalam siyang gagamit ng CR, pero sa halip na pumunta sa banyo, lumabas siya sa likod-bahay. Hinanap niya ang driver ng pamilya na nasa garahe.
“Kuya,” tanong ni Sarah sabay abot ng 500 pesos. “Nasaan talaga si Tatay Gusting?”
Tumingin ang driver sa paligid, takot na may makarinig. “Ma’am… matagal na pong wala dito si Mang Gusting. Pinalayas po siya ni Ma’am Merly tatlong taon na ang nakararaan noong ma-stroke siya. Sabi po ni Ma’am, mabaho daw at pabigat sa bahay. Dinala po siya sa lumang kubo malapit sa ilog.”
Parang gumuho ang mundo ni Sarah. “Ano?!”
KABANATA 4: ANG KUBO SA ILOG
Hindi na bumalik si Sarah sa loob ng mansyon. Sumakay siya sa kanyang van at inutusan ang driver na pumunta sa ilog.
Ang daan papunta doon ay maputik at makipot. Hindi makapasok ang van, kaya bumaba si Sarah. Ang kanyang mamahaling sapatos ay lumubog sa putik. Ang kanyang damit ay nasabit sa mga talahib. Pero wala siyang pakialam. Tumakbo siya.
Sa dulo ng daan, sa gilid ng mabahong ilog, nakita niya ang isang barong-barong. Tagpi-tagpi ang dingding na yero at plywood. Walang kuryente.
“Tay?” tawag ni Sarah.
Pumasok siya sa loob. Ang amoy ay pinaghalong gamot, luma, at dumi.
Sa isang sulok, sa ibabaw ng isang lumang papag na walang kutson, may nakahigang matanda. Payat na payat. Buto’t balat. Ang kanyang mga mata ay maputi na—bulag dahil sa katarata at komplikasyon ng diabetes. Ang suot niya ay isang punit-punit na sando.
Sa tabi niya, may isang plato na may lamang panis na kanin at isang pirasong tuyo.
“Sino ‘yan?” mahinang tanong ng matanda. “Merly? Wala na akong pera… huwag niyo na akong saktan…”
Napaluhod si Sarah sa sahig. Humagulgol siya. Ang bawat iyak niya ay puno ng sakit at pagsisisi.
“Tay! Tay! Ako ‘to! Si Sarah!”
Natigilan ang matanda. Kinapa niya ang hangin. “Sarah? Anak? Nananaginip ba ako?”
Hinawakan ni Sarah ang kamay ng ama. Magaspang, nanginginig. Inilagay niya ito sa kanyang mukha.
“Hindi ka nananaginip, Tay. Nandito na ako. Sorry… sorry kung natagalan ako… sorry kung pinabayaan kita…” iyak ni Sarah.
Nang maramdaman ni Mang Gusting ang luha ng anak, umiyak na rin siya. “Anak… buhay ka pa… akala ko kinalimutan mo na ako. Sabi ni Merly, wala ka na daw padala. Sabi niya ayaw mo na sa akin dahil mayaman ka na.”
“Sinungaling siya, Tay! Buwan-buwan akong nagpapadala! Ang bahay na tinitirhan nila, sa akin ‘yun! Para sa’yo ‘yun!”
Ikinuwento ni Mang Gusting ang lahat. Noong na-stroke siya, kinuha ni Merly ang ATM card niya. Pinalabas na inaalagaan siya, pero itinapon siya sa kubo. Isang beses isang araw lang kung pakainin. Ang mga gamot na pinapadala ni Sarah, binebenta ni Merly. Ang perang pampagamot, ginamit sa luho ng pamilya ni Merly.
“Tiniis ko, anak. Kasi sabi ni Merly, kapag nagsumbong ako, ipapapatay ka daw niya sa Amerika. Takot ako para sa’yo,” garalgal na sabi ng matanda.
Sumabog ang galit sa dibdib ni Sarah. Ang kanyang pagmamahal sa ama ay naging apoy ng paghihiganti.
“Huwag kang mag-alala, Tay. Tapos na ang paghihirap mo. Maniningil tayo.”
KABANATA 5: ANG PAGBABALIK AT ANG PAGHUHUKOM
Binuhat ni Sarah ang ama pasakay sa van. Dinala niya ito sa pinakamagandang ospital sa probinsya. Ipinatawag niya ang mga specialist. “Gawin niyo ang lahat. Ibalik niyo ang lakas niya. Money is not an issue.”
Habang nagpapagaling ang ama, kumilos si Sarah. Tumawag siya ng mga abogado at pulis.
Kinabukasan, bumalik si Sarah sa mansyon. Kasama niya ang mga pulis at ang kanyang legal team.
Nandoon pa rin sina Tita Merly, nagkakape sa veranda, tila walang alam. Nang makita nila ang mga pulis, napatayo sila.
“Sarah! Anong ibig sabihin nito?!” sigaw ni Merly.
“Warrant of Arrest,” malamig na sabi ni Sarah. “Para sa Qualified Theft, Serious Illegal Detention, at Elder Abuse.”
“Ano?! Wala kaming ginagawa! Kami ang nag-alaga sa Tatay mo!” tanggi ni Merly.
“Nakita ko siya, Tita,” sagot ni Sarah, ang mata ay nanlilisik. “Nakita ko siya sa kubo. Nakita ko ang panis na kanin. Narinig ko ang kwento niya. At hawak ng bangko ang records na ikaw ang nagwi-withdraw ng pera ko na hindi nakakarating sa kanya.”
“Sarah, pamilya tayo! Nagipit lang kami!” iyak ni Merly, lumuluhod.
“Pamilya? Ang pamilya, hindi binababoy ang kadugo. Ang pamilya, hindi nagnanakaw. Ang perang ginastos niyo sa kotse, sa luho, sa bahay na ‘to—bawiin niyo sa kulungan.”
Humarap si Sarah sa mga pulis. “Kunin niyo sila. Lahat sila.”
Kinaladkad ng mga pulis sina Merly, ang asawa niya, at ang mga anak niya na kasabwat sa paglustay. Ang mansyon ay kinandado. Ang mga sasakyan ay hinatak.
KABANATA 6: ANG BAGONG SIMULA
Makalipas ang ilang buwan, lumabas si Mang Gusting sa ospital. Malakas na siya. Nakakakita na ulit matapos ang operasyon sa mata.
Dinala siya ni Sarah, hindi sa mansyon na puno ng masamang alaala, kundi sa isang bagong rest house sa tabi ng dagat.
“Tay, dito na tayo titira. Kasama mo ako. Hindi na ako babalik sa Amerika. Dito ko na patatakbuhin ang negosyo ko,” sabi ni Sarah.
“Anak, sayang ang buhay mo dun,” sabi ni Mang Gusting.
“Ang buhay ko ay ikaw, Tay. Aanhin ko ang yaman sa Amerika kung wala ka naman? Ang tagumpay ko ay walang saysay kung hindi kita kasama.”
Niyakap ni Sarah ang ama. Sa veranda, habang pinapanood nila ang paglubog ng araw, naramdaman ni Sarah ang tunay na kapayapaan.
Ang kwento ni Sarah at Mang Gusting ay naging inspirasyon sa marami. Napatunayan nila na ang dugo ay hindi laging basehan ng pamilya. Minsan, ang mga taong pinagkakatiwalaan mo ang siya pang tratraydor sa’yo. At ang tunay na pagmamahal ng anak ay hindi nasusukat sa padalang pera, kundi sa presensya at pag-aaruga sa huling yugto ng buhay ng magulang.
Si Tita Merly at ang pamilya niya ay nabulok sa kulungan, nagsisisi sa kanilang kasakiman.
Si Mang Gusting naman ay namuhay nang masaya at mapayapa, kapiling ang anak na hindi nakalimot. Ang tricycle driver na nagpaaral, ay sinuklian ng buhay na parang hari.
SA MGA OFW, MAGING ARAL SANA ITO. KILALANIN ANG PINAGKAKATIWALAAN NIYO.
AT SA MGA ANAK, HUWAG HAYAANG PERA LANG ANG KAPALIT NG IYONG PRESENSYA. BISITAHIN ANG MGA MAGULANG HABANG NANDIYAN PA SILA.
I-SHARE ANG KWENTONG ITO PARA MAGSILBING BABALA AT INSPIRASYON
No comments:
Post a Comment